skip to Main Content
Onuitwisbare Dankbaarheid, Een Verslag Van Hans Verbeek

Onuitwisbare dankbaarheid, een verslag van Hans Verbeek

Door Hans Verbeek.

Wat een hele bijzonder ervaring heb ik opgedaan tijdens de 99e Vierdaagse van 2015. Onuitwisbaar. Om dat gevoel en de achterliggende emotie vast te houden vond mijn vrouw het een goed idee om een hoekje in te richten zodat ik, zo vaak als nodig, er aan terug kan denken.

Ik was voorheen iemand die zou zeggen dat al die gasten die een vierdaagse lopen rijp zijn om opgesloten te worden. Je bent toch niet lekker als je in vier dagen minimaal 120 km of maximaal 200 km gaat marslopen? Waarom ik mij na een oproep van IWO heb opgegeven om toch mee te doen komt voort uit de simpele verklaring dat ik op zoek was naar een uitdaging. Na een periode van behoorlijk ziek te zijn geweest was ik op zoek naar de bevestiging dat ik nog wel in staat was om mentaal en fysiek grenzen op te zoeken. Soms heb je dan het ‘geluk’ dat er zoiets als het lopen van 160 km in vier dagen, samen met een groep als geroepen voorbij komt.

Nu achteraf weet ik dat je niet gek bent om dat te doen maar KNETTERGEK. Vooral als je dat nagenoeg ongetraind gaat doen.  

Maar wat was het fijn om elke dag te starten met dezelfde gelukwensen en om elke dag na het lopen bijna letterlijk uit de bus getakeld te worden omdat de benen elke vorm van staan of lopen niet langer wilde uitvoeren. Om dan verwend te worden door de fantastische verzorgers van IWO die hun naam daarmee meer dan waarmaakten. Zonder deze perfecte verzorging weet ik wel zeker dat het woord opgeven in mij naar boven zou zijn gekomen. Wat ik nog niet zoveel gedeeld heb is dat ik onder mijn hoed en achter mijn zonnebril heel wat emotionele momenten verborgen heb kunnen houden. Momenten die ik nodig had kan ik achteraf zeggen. Ook van de briefings hoe routes er uit zien is maar weer gebleken dat de een vind dat het 7 heuvels zijn terwijl ik er 10 heb geteld. Ook zogenaamde saaie routes werden door mij als zeer plezant ervaren. Iedereen ervaart het op zijn eigen manier. Gelukkig maar.

Ook heb ik met trots het (gewassen) shirt van IWO ingelijst, deze staat voor mij voor vertrouwen en liefde. De medaile is voor mij pure overwinningskracht na een nare periode die nu gelukkig nog steeds aan het verbeteren is. De oorkonde maakt alles compleet. Ik ga de 100ste Vierdaagse met mijn jongste zoon Calvin (15 jaar) meelopen als begeleider. En indien mogelijk ook in IWO shirt. Ik weet zeker dat ik in 2016 al deze fijne mensen tegen ga komen tijdens deze 100ste Vierdaagse.  

Rest mij om de IWO organisatie, verzorgers, medelopers en zeker niet vergetend Stichting Kinderdroomwens het allerbeste toe te wensen vanuit een dankbaarheid die onuitwisbaar groot is.

Hans

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
×Close search
Zoeken