2020 – kan iemand de kalender resetten a.u.b. ?

Wie had dit kunnen bedenken. Een heel jaar gaat voorbij, zomaar, weg! Geen leuke uitstapjes, geen vakanties, geen 4-daagse, geen verjaardagen, kleine bruiloften en uitvaarten en allemaal vanwege het corona virus.

Meningen zijn verdeeld, ik spreek voor mezelf als ik zeg dat ik in het begin gekscherend riep ‘de wereld wordt gereset’. Ik weet natuurlijk niet of het zo is maar zo voelde het en als dat onverhoopt zo is, hebben we het dan zo verziekt met ons allen op deze aardkloot dat het zo lang moet duren? Of wil China de wereldrangorde opschudden en hebben ze het virus expres losgelaten? Hebben we gewoon pech dat het er is? Zeg het maar. Op Facebook, in de kranten en op TV zie en hoor je allerhande interpretaties die uiteenlopen van domme pech tot de groots mogelijke samenzweringscomplotten, de wereld is plat en de kabinetsleden zijn een …..@#@#@! Believers en disbelievers lijken recht tegenover elkaar te staan. In beide ‘kampen’ gaat, bij een andere mening, je kop er meteen af. Waar zijn we mee bezig met ons allen? Deze impact had niemand kunnen bedenken in maart van dit jaar.

Ook IWO ondervindt het aan den lijven. Dit jaar is alles in het water gevallen met grote financiële gevolgen. Geen Ina tot Ina tocht, geen Lachdag, geen 4-daagse, geen (grote) wandeltochten tussendoor, geen activiteiten voor Fieldwork Foundation, geen Bikkeltocht, geen kerst-marathon-uitzending Klasse FM bij Planet Awesome. Zelfs de vergaderingen waren kiele kiele, mag je wel met z’n 6’en bij elkaar komen? Is het echt wel nodig, moet je het willen? De spontaniteit is helemaal verdwenen, dat is denk ik, nog wel het meeste wat we kwijtgeraakt zijn.

Binnen de IWO-groep hebben we ondernemers die, naast privé, ook nog eens zakelijk geconfronteerd worden met alle gevolgen van dien. Denk aan Frans en Ita, John en Anouk, Michel en Gervaise.

Gelukkig houden ook veel IWO’ers gewoon hun baan en zijn zij in elk geval nog zeker van hun inkomen en hoeven zij zich daar geen zorgen te maken. Ook wij, René en ik maar, als ik even voor mezelf spreek, ben ik er wel weer aan toe om gewoon naar het werk te kunnen gaan. Vanaf 16 maart werk ik thuis en dat duurt nog in elk geval tot 1 januari. Technisch gezien kan alles maar de dynamiek van ‘het op het werk zijn’ maakt je werk toch een stuk leuker. En dan kijkend naar de IWO’ers die in de zorg werken, John en Gerda, Mieke, Marjon en Willeke, hoe moeten zij zich wel niet voelen? Hoe is het met iedereen die niet thuis kàn werken, die werkzaamheden hebben die zich daarvoor niet lenen? Die dus elke dag onder de mensen moeten komen, met alle risico’s die dat extra met zich meebrengt!?

IWO spreekt de vurige wens uit dat we snel af zijn van het tijdelijke abnormaal en dat we, al dan niet met een kleine aanpassing hier of daar, teruggaan naar hoe het was. Of dat is omdat er een vaccin komt, een supersneltest of wat dan ook, dat maakt allemaal niet uit. Laten we hopen dat volgend jaar de 4-daagse gewoon door kan gaan en dat we weer met ons allen een feestje kunnen bouwen op onze mooie nieuwe locatie De Vilt in Beugen.

Om het wat dichter bij te houden, en aangezien iedereen toch al vervroegd in de kerstsfeer is, hopen we vooral dat de daling van de ziekenhuisopnames verder doorzet en dat we enigszins normaal Sinterklaas en Kerst kunnen vieren met de mensen die ons dierbaar zijn.

Lieve IWO groeten

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

een × 1 =